Πρώτη μέρα προετοιμασίας, καλοκαίρι 2005. Ποιος να το φανταζόταν άραγε, ότι εκείνη την μέρα, θα ήταν η πρώτη πράξη σε ένα από τα πιο όμορφα παραμύθια της κυανόλευκης ιστορίας.
Η κερκίδα του βοηθητικού του Τσιρείου εκείνη την μέρα γεμάτη, ασφυκτικά. Από πατέρες που κρατούσαν από το χέρι τα παιδιά τους να τους μάθουν «τι σημαίνει Απόλλωνας», και από «παλιούς» που είχαν δει τα πάντα και ήξεραν ότι τα πρωταθλήματα δεν ξεκινούν τον Μάη, ξεκινούν Ιούλη, στην πρώτη μέρα προετοιμασίας.
Ήταν ο καθιερωμένος αγιασμός εκεί στο βοηθητικό, με τους παίκτες κάποιοι να χαμογελούν αμήχανα, και άλλοι να κοιτάζουν τα πρόσωπα στην κερκίδα, αναγνωρίζοντας εκείνους που δεν έλειπαν ποτέ, ούτε στα δύσκολα, ούτε στα εύκολα.
Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που την προηγούμενη σεζόν ο Απόλλωνας κινδύνευσε όσο ποτέ με διαβάθμιση, αφήνοντας πληγές αλλά και δίνοντας μαθήματα.
Πολλές ομάδες δεν θα μαζεύαν τέτοιο κόσμο ούτε σε επίσημο αγώνα τους, κι εμείς εκεί, να πορωθούμε με κάθε πάσα, με κάθε sprint, με κάθε φωνή του προπονητή.
Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τότε πως εκείνο το καλοκαίρι θα ήταν το καλοκαίρι της αναγέννησης του Θρύλου.
Κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει πως η σεζόν εκείνη θα έγραφε ιστορία, πως θα μας οδηγούσε στο τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας μας, μετά από χρόνια ξηρασίας και δίψας.
Γιατί έτσι είναι ο Απόλλωνας. Γράφει τις μεγαλύτερες ιστορίες του εκεί που κανείς δεν το περιμένει.
Κι αν θέλεις να θυμάσαι κάτι από εκείνη την πρώτη μέρα, να θυμάσαι αυτό:
Ό,τι μεγάλο έγινε στην ιστορία μας, ξεκίνησε από μικρές στιγμές που τις αγκάλιασε ένα μεγάλο πάθος.
Οι νίκες μας χτίστηκαν στην πίστη και στο ότι ο Απόλλωνας δεν τα παρατά ποτέ.
Κι εκείνο το καλοκαίρι του 2005, ξεκίνησε ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια της ζωής μας, που το ζήσαμε όλοι μαζί Πρωτάθλημα μάλιστα ως η μοναδική αήττητη ομάδα στην Ευρώπη!
Αυτός είναι ο Απόλλωνας. Αυτός είναι ο Θρύλος. Και θα είναι για πάντα.
