Στη δεκαετία του ’70, όταν ο Απόλλωνας Λεμεσού πάλευε στα δύσκολα «πέτρινα» χρόνια, υπήρξε ένας επιθετικός που κέρδισε με το σπαθί του την αγάπη και τον σεβασμό της κυανόλευκης οικογένειας.
Ο Μάριος Γεωργίου, περί ου ο λόγος, καταλαμβάνει δικαιωματικά μία ξεχωριστή θέση στο πάνθεο των κορυφαίων κύπριων σκόρερ του Απόλλωνα όλων των εποχών.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Λεμεσό, στην ενορία Αγίου Ιωάννη, έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις αλάνες της γειτονιάς. Μέσω του Αντώνη Μορφίτη γνώρισε τον Άννινο Σοφρωνίου, ο οποίος τον οδήγησε στον Απόλλωνα.
Την περίοδο 1973/ 1974, στα 17 του, παίρνει το βάπτισμα του πυρός από τον άγγλο Όσκαρ Χολτ φορώντας για πρώτη φορά τα «κυανόλευκα» και στο ντεμπούτο του απέναντι στον Άρη σκοράρει, με το κεφάλι στο 82’ χαρίζοντας τον βαθμό της ισοπαλίας στην ομάδα μας (2-2).
Την επόμενη χρονιά στα 18 του καθιερώνεται στην ενδεκάδα από τον αείμνηστο Αντρέα Λοΐζου (Μαύρο) αγωνιζόμενος στα 23 από τα 26 παιγνίδια σκοράροντας 13 γκολ!
Αγωνίστηκε στον Θρύλο για 10 χρόνια, από το 1973/74 μέχρι το 1982/83, καταφέρνοντας να σκοράρει ανελλιπώς σε όλες τις χρονιές που αγωνίστηκε! Καλύτερός του «πελάτης» ήταν η Αλκή, την οποία «κέρασε» γκολ 12 φορές, ενώ ο ΑΣΙΛ με 5 γκολ το 1974/75 ήταν η ομάδα απέναντι στην οποία σκόραρε τα περισσότερα γκολ σε μια χρονιά.
Με τη φανέλα του Θρύλου κατάφερε να πετύχει τρία χατ-τρικ κόντρα σε ΑΣΙΛ Λύσης, Ευαγόρα και Αλκή, ενώ είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σημείωσε χατ-τρικ σε αγώνα στο Τσίρειο, κόντρα στον Ευαγόρα την περίοδο 1975/76 (6-2).
Στα δέκα χρόνια του στον Απόλλωνα πέτυχε 66 γκολ πρωταθλήματος και τρεις φορές ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας: το 1974-75 με 13 τέρματα, το 1978-79 με 8 και το 1979-80 με 10.
Σημαντικά του γκολ έκριναν ντέρμπι, όπως το μοναδικό γκολ νίκης με κεφαλιά-ψαράκι απέναντι στην ΑΕΛ το 1980 ή τα δύο τέρματα στη νίκη επί της μετέπειτα πρωταθλήτριας Ομόνοιας το 1975 με 2-1. Αγωνίστηκε με σπουδαίους συμπαίκτες και απέναντι σε σκληρούς αντιπάλους, με τον Κώτσιο Κωνσταντίνου να τον δυσκολεύει περισσότερο από κάθε άλλον.
Ο Μάριος Γεωργίου δεν ήταν ο πιο εντυπωσιακός επιθετικός στο μάτι, ούτε είχε τα σωματικά προσόντα που θα ζήλευε κάθε επιθετικός. Δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός, ούτε ιδιαίτερα ταχύς. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν η ποδοσφαιρική του ευφυΐα, η δεινότητά του και ο ενστικτώδης τρόπος του να κάνει το προφανές: να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο.
Ευέλικτος και πολυδιάστατος επιθετικός αξιοποιούσε τους κενούς χώρους και γινόταν εφιάλτης για κάθε άμυνα. Παρόλο που δεν διέθετε το ανάστημα του κλασικού σέντερ φορ, στον αέρα ήταν ασυναγώνιστος. Είχε έναν απίστευτο συγχρονισμό στο άλμα, έναν υπολογισμένο χρονισμό που του επέτρεπε να νικά αντιπάλους πολύ πιο υψηλόσωμους και σωματώδεις. Κι αν δεν πετύχαινε γκολ με το κεφάλι, είχε πάντα έτοιμη μια άλλη λύση: σουτ με δύναμη, πλασέ, προβολή, γυριστό, γκολ από το τίποτα. Δεν υπήρχε σενάριο επίθεσης που να τον βρίσκει αμήχανο.
Ταχύς στο ξεπέταγμά του ειδικότερα στα πρώτα 2-3 μέτρα, έξυπνος, ήταν ο ορισμός του οπορτουνιστή επιθετικού, με απίστευτη αίσθηση του χώρου και του χρόνου, με εξαιρετικές τοποθετήσεις και πολύ αποτελεσματικός στο «κουτί» μύριζε το γκολ πριν καν δημιουργηθεί η φάση. Μέσα στην περιοχή, είχε τη μοναδική ικανότητα να “χάνεται” από τους αμυντικούς και να ξεπροβάλει την κρίσιμη στιγμή ακριβώς εκεί που έπρεπε να βρίσκεται. Ήταν αυτό που λέμε «ένα κλικ πιο μπροστά» από τους υπόλοιπους, όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στο μυαλό.
Η δεκαετία του ’70 δεν έφερε μεγάλες διακρίσεις στον Απόλλωνα, αλλά ο Μάριος ήταν εκεί, να κρατά το λάβαρο ψηλά. Ωστόσο η ομάδα έφτασε τέσσερις φορές σε ημιτελικό κυπέλλου αλλά αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες. Το 1982, ο Απόλλωνας έφτασε στον τελικό απέναντι στην Ομόνοια όμως ο Μάριος Γεωργίου, λόγω τραυματισμού, δεν αγωνίστηκε ούτε στον πρώτο αγώνα στο Τσίρειο ούτε στον επαναληπτικό στο Μακάρειο, όπου ο Απόλλωνας ηττήθηκε 4-1 γεγονός που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως την πιο πικρή στιγμή της καριέρας του.
Το 1981 υπέστη σοβαρό τραυματισμό, σπάζοντας το πόδι του. Παρότι επέστρεψε, δεν ξαναβρήκε τα επίπεδα απόδοσης που ήθελε και το 1983, στα 27 του χρόνια, αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Από τότε παραμένει πάντα πιστός στον Απόλλωνα, ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Ομίλου Παλαίμαχων του Απόλλωνα, και παρακολουθεί ανελλιπώς όλα τα παιγνίδια της ομάδας μας από το γήπεδο ή την τηλεόραση και βιώνοντας τη μεγαλύτερη ανταμοιβή που του χάρισε το ποδόσφαιρο: την αγάπη του κόσμου, φίλων και αντιπάλων.
Με συνολικά 79 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, ο Μάριος Γεωργίου είναι ο τρίτος γηγενής σκόρερ στην ιστορία του Απόλλωνα. Κάθε του γκολ κουβαλούσε τη σφραγίδα του καθαρόαιμου φορ, του επιθετικού που ζούσε για τη στιγμή που η μπάλα θα περάσει τη γραμμή. Ήξερε ότι δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακός αρκούσε να είναι θανατηφόρος. Αγωνίστηκε σε μια εποχή πιο σκληρή, πιο ρομαντική, αλλά με πολύ πιο γνήσιο πάθος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μάριος Γεωργίου είναι ο 1ος σκόρερ του Απόλλωνα στη δεκαετία του ’70 με 44 γκολ, ενώ βρίσκεται στην 7η θέση των κύπριων και ξένων σκόρερ όλων των εποχών καταγράφοντας συνολικά περισσότερες από 200 συμμετοχές με τη φανέλα του Απόλλωνα!
Ο Μάριος Γεωργίου ήταν ένας «μπόμπερ» παλιάς κοπής. Ένας σιωπηλός εκτελεστής που δεν χρειαζόταν μεγάλα λόγια. Δεν κυνηγούσε τα φώτα της δημοσιότητας. Η δουλειά του γινόταν εκεί που μετράει πραγματικά: μέσα στην περιοχή, με ένα άγγιγμα, μια κίνηση, μια στιγμή που αρκούσε για να αλλάξει την ιστορία ενός αγώνα. Και τα γκολ του… μίλησαν για εκείνον πολύ περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσε να το κάνει ο ίδιος.
Ο Μάριος Γεωργίου δεν άφησε πίσω του απλώς αριθμούς και στατιστικές. Άφησε αναμνήσεις που μυρίζουν ΓΣΟ και Τσίρειο, φωνές από τσιμεντένιες κερκίδες και χειροκροτήματα που έσβηναν μόνο όταν η μπάλα είχε ήδη καταλήξει στα δίχτυα.
Η ιστορία του Μάριου Γεωργίου δεν είναι απλώς γραμμένη σε φύλλα αρχείων· είναι χαραγμένη στην καρδιά κάθε Απολλωνίστα που τον είδε, που τον έζησε, που ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, μπορεί να κλείσει τα μάτια και να τον δει να σηκώνει το κεφάλι, να παίρνει φόρα και να πυροβολεί την αιωνιότητα.
