Αναβλύζει ’90τίλα η φωτογραφία και μόνο που τη βλέπεις σου σηκώνεται η τρίχα. Τότε που το Τσίρειο ήταν κάστρο και η κάθε αγωνιστική μια μάχη ζωής και θανάτου. Η δυτική έβραζε σαν καμίνι κι ο Απόλλωνας γινόταν τρόμος για κάθε αντίπαλο.
Η εικόνα της δυτικής κερκίδας με τον κόσμο να κρέμεται σαν τσαμπιά δεν είναι απλά φωτογραφία είναι ντοκουμέντο. Χιλιάδες Απολλωνίστες κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλον, να τραγουδούν, να μη σταματούν λεπτό. Ήταν η εποχή που η φωνή δεν έσβηνε, που τα πνευμόνια άδειαζαν και ξαναγέμιζαν μόνο με συνθήματα. Ήταν η εποχή που έμπαινες στη δυτική και έβγαινες άλλος άνθρωπος.
Σήμερα που τη βλέπουμε, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως αυτά τα καμίνια δεν πεθαίνουν ποτέ. Ζουν μέσα στη μνήμη μας, στην ψυχή μας, στην τρέλα μας για τον Απόλλωνα.
Καλό απόγευμα λοιπόν, Απολλωνίστες ρετρόφιλοι κι ας ξέρουμε όλοι πως εκείνη η δίψα, εκείνη η τρέλα είναι ακόμα εδώ και περιμένει να ξεσπάσει ξανά!
