Μία ομάδα. Ένα έμβλημα στο στήθος. Ένα περιβραχιόνιο στο μπράτσο. Για άλλους αυτά είναι απλά κομμάτια υφάσματος και χρώματα. Για τον Γιαννάκη Γιαγκουδάκη, ήταν όρκος τιμής, ήταν υπόσχεση ζωής.
Από τη στιγμή που φόρεσε για πρώτη φορά τη κυανόλευκη φανέλα του Απόλλωνα, έγινε κομμάτι της ψυχής του. Και το εντυπωσιακό είναι πως ποτέ δεν έδωσε την αίσθηση ότι απλώς έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης έδινε την εντύπωση ότι υπηρετούσε κάτι ανώτερο, μια ιδέα, μια οικογένεια, έναν κόσμο που ζούσε και ανέπνεε για την ομάδα.
Με το περιβραχιόνιο να σφίγγει τον βραχίονά του, έμπαινε στο γήπεδο σαν στρατηγός πριν από μάχη. Δεν ήταν μόνο το ποδοσφαιρικό του μυαλό, η αστείρευτη ενέργεια και το πάθος του. Ήταν η ηγετική του παρουσία, το βλέμμα του που σε έκανε να νιώθεις ασφάλεια, η αποφασιστικότητα που μεταδιδόταν σε κάθε συμπαίκτη, σε κάθε φίλαθλο στις κερκίδες.
Ο Γιαγκουδάκης δεν ήταν ο αρχηγός μόνο γιατί το έλεγε το περιβραχιόνιο. Ήταν αρχηγός γιατί κουβαλούσε το βάρος της ιστορίας και το έκανε να μοιάζει ελαφρύ.
Ήξερε πότε να μιλήσει και πότε να σωπάσει. Ήξερε πότε να σηκώσει τους τόνους στα αποδυτήρια και πότε να περάσει το χέρι στον ώμο του συμπαίκτη. Σε καλές μέρες και κακές, στις μεγάλες νίκες και στις πικρές ήττες, ήταν πάντα εκεί.
Η πορεία του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Έδωσε μάχες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για να κρατήσει τον Απόλλωνα εκεί που του αξίζει. Ήξερε ότι η φανέλα αυτή είναι βαριά. Τη φόρεσε με περηφάνια και την τίμησε σε κάθε δευτερόλεπτο στο χορτάρι. Και το κοινό, ο κόσμος που τον λάτρευε, ήξερε ότι με τον Γιαννάκη στο γήπεδο, η ομάδα είχε πάντα έναν άνθρωπο που δεν θα λύγιζε, που δεν θα άφηνε κανέναν να πατήσει πάνω της.
Σαν να μη σταμάτησε ποτέ… Έτσι μοιάζει ακόμη και σήμερα. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, μπορεί τα παπούτσια να κρεμάστηκαν, αλλά η μορφή του εκεί, με το βλέμμα καρφωμένο μπροστά, με το περιβραχιόνιο να τον δένει με τον κόσμο μένει αναλλοίωτη στη μνήμη.
Ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης δεν είναι απλώς μια σελίδα στην ιστορία του Απόλλωνα. Είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο, γραμμένο με πάθος, με αγάπη και με αφοσίωση. Ένας αρχηγός που δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξει ποιος είναι γιατί απλώς, σε κάθε ματς, σε κάθε στιγμή, το ζούσε.
Κι αν το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι για κάποιους, για εκείνον ήταν ζωή ολόκληρη. Και αυτή τη ζωή την έδωσε απλόχερα στον Απόλλωνα. Γι’ αυτό, για μας, θα είναι πάντα ο «αιώνιος αρχηγός».
