Η προσωποποίηση της θέλησης, του πάθους και της παλληκαριάς είχε όνομα, βλέμμα και νούμερο στη φανέλα. Ηλίας Χρυσοστόμου ένας ποδοσφαιριστής που δεν έπαιζε απλώς για τον Απόλλωνα, αλλά πολεμούσε για το έμβλημα στο στήθος.
Με το πόδι μόνιμα δεμένο, με το κορμί του γεμάτο σημάδια μάχης, έμπαινε στο γήπεδο σαν να άφηνε πίσω του κάθε πόνο, κάθε αμφιβολία, κάθε περιορισμό. Κι όμως, εκεί, μέσα στο χορτάρι, άνθιζε. Έβγαζε μια απίστευτη δύναμη, ένα πείσμα που έμοιαζε να ξεπηδά από την ίδια την ψυχή του συλλόγου. Ήταν ο τύπος που έπαιζε με καρδιά μεγαλύτερη από το σώμα του.
Γιατί ο Ηλίας Χρυσοστόμου ήταν ένας στρατιώτης του Απόλλωνα που ποτέ δεν εγκατέλειψε το μετερίζι του. Παρά τις αμέτρητες ατυχίες, παρά τα πισωγυρίσματα του στους τραυματισμούς, παρά τις αμφιβολίες που θα λύγιζαν οποιονδήποτε άλλο, εκείνος έμενε πιστός στην ιδέα, στο όραμα, στο σύμβολο. Στον δικό του Θρύλο.
Η παρουσία του ήταν ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι το μεγαλείο ενός παίκτη δεν το ορίζουν ούτε τα γκολ ούτε οι ασίστ, αλλά η ψυχή που κουβαλά σε κάθε του βήμα. Ο Ηλίας Χρυσοστόμου έγραψε ιστορία γιατί ήταν σύμβολο πίστης, αυταπάρνησης και καθαρής Απολλωνίστικης ψυχής.
Ένας άνθρωπος που δεν φόρεσε απλώς τη φανέλα, την τίμησε, την πόνεσε. Κι όσο θα γράφεται η ιστορία αυτού του συλλόγου, το όνομά του θα στέκει εκεί, δίπλα σε όσους δεν λύγισαν ποτέ, σε αυτούς που έμαθαν τι σημαίνει να μάχεσαι, να αντέχεις και να παραμένεις όρθιος για τον Θρύλο σου.
