«Οι απαιτήσεις τώρα του κ. Γαβαλά από τη μια και οι ώρες της δουλειάς μου από την άλλη, δε μου άφηναν πλέον ελεύθερο χρόνο για ό,τιδήποτε άλλο. Πήρα την απόφαση να μιλήσω στο Συμβούλιο του Απόλλωνα με την ελπίδα ότι ίσως βρεθεί καμιά καινούργια και πιο εύκολη δουλειά, για να μπορέσω να συνεχίσω την καριέρα μου. Στο Συμβούλιο του Απόλλωνα είπα αυτά που ήθελα να πω για τη δουλειά μου και μου υποσχέθηκαν ότι κάτι θα έβρισκαν.
Πέρασε ακόμη λίγος καιρός και τότε κατόπιν συνεννοήσεως με το ΓΣΟ, τον κ. Μάριο Τριτοφτίδη, τον Χριστάκη Σαββίδη, το Λούκα Αγριδιώτη, αποφάσισαν μια και ο κ. Αλέξανδρος Μούθουνας λόγω ηλικίας» δεν μπορούσε να συνεχίσει, να αναλάβω εγώ σαν υπεύθυνος του Γ.Σ.Ο. Η δουλειά μου ήταν να φτιάχνω τις γραμμές, τα δίκτυα, να σκουπίζω τις εξέδρες και τα αποχωρητήρια και ό,τι άλλη δουλειά υπήρχε μέσα στο Γ.Σ.Ο.
Αυτή η δουλειά ήταν, πράγματι μια άχαρη για μένα δουλειά, γιατί θυμάμαι πάρα πολλές φορές, παίζοντας ο Απόλλωνας στη Λεμεσό το χειμώνα, πάρα πολλές φορές δεν υπήρχαν γραμμές μετά το πρώτο ημίχρονο και ο διαιτητής ήθελε να ξανασημαδέψουμε τις γραμμές. Και ενώ οι άλλοι ξεκουράζοντουσαν στα αποδυτήρια, εγώ έπρεπε να βγω έξω να ξανακάνω τις γραμμές για να παίξω το δεύτερο ημίχρονο.
Όμως ήταν μια δουλειά. Ζήτησα τότε, γιατί τα λεφτά ήταν λιγότερα από τα λεφτά που έπαιρνα δουλεύοντας στην Επισκοπή, να μου επιτραπεί να βάζω 100 καρέκλες πάνω στις εξέδρες και να τις νοικιάζω στην τιμή του ενός σελινιού τη μία. Έγινε αποδεκτό από το Γ.Σ.Ο. και έτσι τώρα έβαζα τις 100 καρέκλες στις εξέδρες και έπαιρνα 2-3 λίρες και πολλές φορές και 5 λίρες, αν γέμιζαν όλες κόσμο, έτσι για να μπορώ να καλύψω τα έξοδά μου».
Πανίκος Κρυστάλλης
