Ο Λουίς Μαριάνο Τορέσι ήρθε το καλοκαίρι του 2007 σαν υπόσχεση. Επιτελικός μέσος με καθαρό μυαλό, γλυκό πόδι και εκείνη τη λατινοαμερικάνικη φινέτσα που σε κάνει να περιμένεις κάτι ξεχωριστό κάθε φορά που ακουμπά την μπάλα. Όμως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τα πόδια. Παίζεται, και χάνεται, κυρίως στο μυαλό.
Μοναξιά, προσαρμογή, διαφορετικοί ρυθμοί, άλλη κουλτούρα. Το ταλέντο υπήρχε, αλλά έμενε κλειδωμένο μέσα του.
Μόνο τότε, εκείνα τα Χριστούγεννα, όταν η οικογένεια του έφτασε στην Κύπρο, είδαμε για λίγο τον πραγματικό Τορέσι. Ήταν σαν να πήρε ανάσα. Αλλά κράτησε λίγο.
Η ιστορία του δεν γράφτηκε με τίτλους ή μεγάλες στιγμές. Γράφτηκε χαμηλόφωνα. Σχεδόν απαρατήρητα.
Και ίσως γι’ αυτό να πονάει λίγο περισσότερο. Γιατί υπήρχε κάτι όμορφο εκεί. Κάτι που θα μπορούσε να ανθίσει, αλλά δεν βρήκε ποτέ το σωστό χώμα.
Ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή.
Από αυτές που σου θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο είναι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι, δεν προσαρμόζονται πάντα.
