Αυτό το ερωτηματικό, πράγματι, έγραψε τη δική του ιστορία.
Αν εκείνο το καλοκαίρι ο Μαχμούντ Γιουνίς φορούσε τελικά τη φανέλα της ομάδας μας, κανείς δεν ξέρει ποια τροπή θα έπαιρναν τα πράγματα στα ευρωπαϊκά σαλόνια και στην πορεία μας στο champions league αλλά και μετέπειτα στις εγχώριες διοργανώσεις.
Ο Γιουνίς ήταν ποδοσφαιριστής που ξεχώριζε με άνεση από το σύνολο, με προσωπικότητα που γέμιζε το γήπεδο πριν καν ακουμπήσει μπάλα. Τεχνική κατάρτιση υψηλότατου επιπέδου, ποδοσφαιρικό θράσος, καθαρό μυαλό στις δύσκολες αποφάσεις και το σπουδαιότερο η ικανότητα να σκοράρει με ευχέρεια και να αλλάζει τον ρυθμό ενός αγώνα μόνος του. Εκείνα τα χρόνια, δύσκολα θα έβρισκες ποδοσφαιριστή από τη Μέση Ανατολή που να πλησιάζει την επιρροή του στο παιχνίδι.
Ο Μαχμούντ Γιουνίς θα έφερνε και κάτι ακόμα, λιγότερο μετρήσιμο αλλά εξίσου καθοριστικό, αυτοπεποίθηση. Για τους συμπαίκτες του, για την εξέδρα, για την ίδια την ομάδα. Τέτοιοι παίκτες δημιουργούν την αίσθηση ότι «μπορούμε». Και στην Ευρώπη, αυτή η αίσθηση πολλές φορές προηγείται της πρόκρισης.
Ίσως να μην άλλαζε τα πάντα. Ίσως να μην έφερνε από μόνος του τρόπαια. Αλλά σίγουρα θα μετέφερε την ομάδα μας ένα επίπεδο πιο πάνω. Και αυτό, σε εκείνη τη χρονική συγκυρία, θα μπορούσε να κάνει τεράστια διαφορά.
Τελικά, ο Γιουνίς δεν ήρθε. Ωστόσο το ποδόσφαιρο δεν αγαπά τα «αν». Όμως κάποια «αν» μένουν χαραγμένα γιατί ξέρεις πως αν μετουσιώνονταν κάποια πράγματα δεν θα ήταν ενδεχομένως τα ίδια!
Και γι’ αυτό, τόσα χρόνια μετά, το όνομα Μαχμούντ Γιουνίς δεν είναι απλώς μια υποσημείωση. Είναι το ερωτηματικό που μας θυμίζει πόσο λίγο χωρίζει καμιά φορά την ιστορία από τη χαμένη της εκδοχή.
