Ο Νίκος Μέης ανήκει σε εκείνη τη σπάνια, ευγενή κατηγορία ποδοσφαιριστών που δεν μέτρησαν την προσφορά τους με τίτλους, μετάλλια και τρόπαια, αλλά με πίστη, αυταπάρνηση και απόλυτη αφοσίωση στην κυανόλευκη ιδέα. Για πέντε συναπτά έτη υπηρέτησε τον Απόλλωνα με συνέπεια και περηφάνια, γράφοντας το δικό του, ξεχωριστό κεφάλαιο στην «κυανόλευκη βίβλο» ένα κεφάλαιο που οι παλιοί δεν ξεχνούν και οι γνώστες μνημονεύουν με σεβασμό και θαυμασμό.
Η παρουσία του στον Απόλλωνα συνέπεσε με μια από τις πιο δύσκολες και άγονες δεκαετίες της ιστορίας του συλλόγου. Η δεκαετία του ’70 υπήρξε σκληρή, «στεγνή» από τίτλους και μεγάλες διακρίσεις, γεμάτη μάχες και πίκρες. Ο Νίκος Μέης δεν είχε την τύχη να γευτεί τη χαρά ενός τροπαίου. Είχε όμως την τιμή να σταθεί όρθιος, να πολεμήσει και να κρατήσει ψηλά τη φανέλα σε χρόνια που απαιτούσαν χαρακτήρα, όχι δόξα.
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στον Αρίωνα, πριν η ομάδα ενταχθεί στον Απόλλωνα. Με την προσχώρηση αυτή φόρεσε την κυανόλευκη φανέλα και από την περίοδο 1970/71 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα.
Ο άνθρωπος που πίστεψε πρώτος στις δυνατότητές του και τον καθιέρωσε ήταν ο προπονητής Βλαντιμίρ Στούλλερ, ο οποίος διέκρινε στο πρόσωπό του έναν ποδοσφαιριστή ουσίας, πειθαρχίας και σπάνιας αξιοπιστίας.
Από την περίοδο 1970/71 μέχρι και το 1974/75, ο Νίκος Μέης αποτέλεσε έναν από τους πιο πολύτιμους και σταθερούς παίκτες του Απόλλωνα. Δεν ήταν ποτέ ο σταρ, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος. Ο ποδοσφαιριστής που ήξερες τι θα σου δώσει και στο έδινε πάντα.
Πολυσύνθετος και πολυεργαλείο, μπορούσε να αγωνιστεί με την ίδια επιτυχία τόσο στα άκρα της άμυνας όσο και στο κέντρο της. Δυνατός, με εκτόπισμα, παθιασμένος και απόλυτα πειθαρχημένος, διέθετε εξαιρετική ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και παρουσίαζε μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα στην απόδοσή του, στοιχείο σπάνιο και πολύτιμο για κάθε ομάδα, ειδικά σε δύσκολες εποχές.
Δύο φορές βρέθηκε με τον Απόλλωνα μια ανάσα από τον τελικό Κυπέλλου, ζώντας από κοντά τη σκληρότητα του ποδοσφαίρου. Την πρώτη, την περίοδο 1973/74, αποκλείστηκε από την Ένωση Νέων Παραλιμνίου σε επαναληπτικό ημιτελικό εντός έδρας, σε έναν δραματικό αγώνα που κρίθηκε στα πέναλτι με 5-3. Τη δεύτερη, την περίοδο 1974/75, γνώρισε τον αποκλεισμό στο ΓΣΟ από τη μετέπειτα κυπελλούχο Ανόρθωση, με 1-0 στην παράταση. Ήττες που πόνεσαν, αλλά ταυτόχρονα ανέδειξαν ποιοι άντεχαν το βάρος της φανέλας.
Η ποδοσφαιρική του αξία και η συνολική του προσφορά δεν ξεχάστηκαν ποτέ. Τρανή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι το 2014 συγκαταλέχθηκε στην προεπιλογή των υποψηφίων ποδοσφαιριστών για την κορυφαία ενδεκάδα του Απόλλωνα στα 60 χρόνια ιστορίας του συλλόγου (1954–2014), μέσα από ψηφοφορία της επίσημης ιστοσελίδας της ομάδας. Μια τιμητική αναγνώριση που δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται.
Και κάπως έτσι, μέσα από χρόνια δύσκολα, άτιτλα αλλά γεμάτα αξιοπρέπεια, ο Νίκος Μέης έγραψε το όνομά του εκεί όπου δεν φτάνουν οι αριθμοί και τα τρόπαια. Το έγραψε στη μνήμη, στο συναίσθημα και στη συνείδηση του Απόλλωνα. Δεν υπήρξε ο παίκτης των πρωτοσέλιδων υπήρξε ο παίκτης της εμπιστοσύνης. Εκείνος που στεκόταν όρθιος όταν οι καιροί λύγιζαν, που φόρεσε τη φανέλα όχι σαν ένδυμα, αλλά σαν ευθύνη.
Ο Απόλλωνας χτίστηκε και από τέτοιους ποδοσφαιριστές. Από άντρες που δεν ζήτησαν τίποτα παραπάνω από το δικαίωμα να παλεύουν για το έμβλημα στο στήθος. Και ο Νίκος Μέης ήταν ένας απ’ αυτούς. Γι’ αυτό και σήμερα, δεκαετίες μετά, το όνομά του δεν ακούγεται απλώς με νοσταλγία, αλλά με σεβασμό.
Γιατί οι πραγματικοί θεμέλιοι λίθοι ενός συλλόγου δεν είναι πάντα οι τίτλοι. Είναι οι άνθρωποι που έμειναν όρθιοι όταν δεν υπήρχε τίποτα να πανηγυρίσουν παρά μόνο την τιμή της κυανόλευκης φανέλας.
