Στην ιστορία του Απόλλωνα υπήρξαν μεγάλοι σκόρερ. Υπήρξαν ηγέτες. Υπήρξαν προσωπικότητες.
Αλλά για μια δεκαετία 1984–1994 είχε κάτι σπάνιο. Δύο μπακ που δεν ήταν απλώς ρόλοι αλλά ήταν πυλώνες.
Αριστερά ο Πάμπος Πίττας. Δεξιά ο Αντρελλής. Και ανάμεσά τους, μια ολόκληρη εποχή.
Ο Πάμπος Πίττας δεν ήταν απλώς αριστερός μπακ. Ήταν ποδοσφαιρικό μυαλό σε κίνηση. Αξεπέραστη τεχνική κατάρτιση, εξαιρετικός διεμβολιστής, ποδοσφαιρική ευφυΐα επιπέδου playmaker. Ήξερε πότε να ανέβει, πότε να πατήσει περιοχή, πότε να μεταβιβάσει τη μπάλα την κατάλληλη στιγμή.
Ασίστ; Με τη σέσουλα. Στημένα φάουλ ή πέναλτι; Σπεσιαλίστας. Γκολάρες με ξερά, ευθύβολα σουτ και με τα δύο πόδια.
Αν ο Πάμπος ήταν η έμπνευση, ο Αντρελής ήταν η εγγύηση. Δυνατός, απόλυτα πειθαρχημένος, υποδειγματική τακτική προσήλωση. Η σταθερότητά του ήταν αξιοθαύμαστη. Σπάνια κακή εμφάνιση, σχεδόν μηδενικά λάθη, απόλυτη συνέπεια σε άμυνα και επίθεση.
Και όταν ανέβαινε; Η σέντρα του ήταν ξυράφι. Το σήμα κατατεθέν του. Όχι απλώς γέμισμα. Στόχευση.
Το μεγαλείο των δύο δεν ήταν μόνο ατομικό. Ήταν συλλογικό. Ο Απόλλωνας της χρυσής πενταετίας 1990–1995 ανοιγε το γήπεδο από τα άκρα, δημιουργούσε πλάτος και ρυθμό, είχε μπακ που έδιναν λύσεις.
Πάμπος και Αντρελής. Ο ένας δημιουργικός και εκτελεστής, ο άλλος τακτικός. Ο ένας εγκεφαλικός, ο άλλος σταθερός που αποτελούσε εγγύηση. Και οι δύο απόλυτα απαραίτητοι.
Σήμερα μιλάμε συχνά για σύγχρονα μπακ, για overlaps, για assists. Αλλά εκείνοι τα έκαναν όλα αυτά πριν γίνουν μόδα.
Ο Πάμπος Πίττας και ο Αντρελής δεν ήταν απλώς ποδοσφαιριστές μιας εποχής. Ήταν μέτρο σύγκρισης. Δύο άκρα. Δύο χαρακτήρες. Ένας Απόλλωνας που στάθηκε όρθιος πάνω τους.
Απίστευτοι και οι δύο.
Και αξεπέραστοι. ⚽💙
