Θύρα 1, 1994… πριν από 32 χρόνια.
Τότε, κάποιοι ήταν ακόμη παιδάκια. Άλλοι έφηβοι, με το κασκόλ περασμένο στον λαιμό και τη φωνή τους να χάνεται μέσα στο πέταλο. Και σήμερα; Κάποιοι έγιναν άντρες, κάποιοι μεσήλικες, δημιούργησαν οικογένειες, απέκτησαν παιδιά και εγγόνια ίσως… όμως μέσα τους έμεινε ανέγγιχτο εκείνο το παιδί του 1994.
Η ίδια τρέλα. Η ίδια αγάπη. Το ίδιο μπλε και άσπρο στην καρδιά. 💙🤍
Γιατί τα χρόνια περνούν, τα πρόσωπα αλλάζουν, τα μαλλιά ασπρίζουν και η ζωή γεμίζει υποχρεώσεις. Όμως κάποιες αγάπες δεν μεγαλώνουν μαζί μας· μένουν για πάντα στην ηλικία που τις πρωτοζήσαμε.
Κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία, κάποιοι θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Άλλοι έναν παιδικό φίλο, έναν συμμαθητή, έναν γείτονα, έναν άνθρωπο που κάποτε στεκόταν δίπλα τους στην ίδια κερκίδα και φώναζαν μαζί για τον Απόλλωνα.
Και ίσως για λίγα δευτερόλεπτα, κοιτάζοντας αυτή την παλιά φωτογραφία, να γυρίσουν όλοι πίσω εκεί που ο χρόνος δεν είχε ακόμη προλάβει να αλλάξει τίποτα.
Στη Θύρα 1 του 1994. Στα νιάτα μας. Στους ανθρώπους μας. Στα Σαββατοκυρίακα μας. Στον Απόλλωνα που αγαπήσαμε τότε και αγαπάμε ακόμη.
Γιατί οι φωτογραφίες παλιώνουν… οι αναμνήσεις όμως δεν ξεθωριάζουν ποτέ. 💙🤍
K.K.
