Το καλοκαίρι του 1992, ο Χριστάκης Χριστοφή, ο αγαπημένος «Παπύρας», ύστερα από εισήγηση του Ντίτιλμ Φέρνερ, άφησε τον Άρη και φόρεσε τη φανέλα του Απόλλωνα. Έμελλε να υπηρετήσει την ομάδα μας για τρεις σεζόν, από το 1992/93 μέχρι το 1994/95.
Αγωνιζόταν κυρίως ως επιτελικός μέσος, έχοντας ένα γλυκό αριστερό πόδι και τεχνική που ξεχώριζε. Όμως το μεγαλύτερο προσόν του ήταν η αστείρευτη ενέργειά του. Ο «Παπύρας» ήταν από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που έμοιαζαν να έχουν περισσότερα από δύο πνευμόνια. Έτρεχε, πίεζε, κάλυπτε χώρους, βοηθούσε στην άμυνα, έβγαινε μπροστά και, κυρίως, δεν σταματούσε ποτέ να προσπαθεί.
Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να μην τραβούσαν πάντοτε πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά τους εκτιμούσαν βαθιά οι συμπαίκτες και οι προπονητές τους. Γιατί ήξεραν πως όταν έμπαινε στο γήπεδο, θα άφηνε εκεί κάθε ικμάδα των δυνάμεών του.
Και στην ιστορική περίοδο 1993/94, ο Χριστάκης Χριστοφή έβαλε το δικό του πολύτιμο λιθαράκι στην κατάκτηση του δεύτερου πρωταθλήματος στην ιστορία του Απόλλωνα, καταγράφοντας 16 συμμετοχές.
Ίσως οι αριθμοί να μην αποτυπώνουν ολόκληρη την αξία του. Μα το ποδόσφαιρο δεν μετριέται πάντοτε με αριθμούς. Μετριέται και με χιλιόμετρα, με ιδρώτα, με αυταπάρνηση, με εκείνες τις αθόρυβες προσπάθειες που γράφονται βαθιά στη μνήμη των ανθρώπων.
Και ο «Παπύρας» άφησε ακριβώς αυτό το αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα από έναν ποδοσφαιριστή που του αρκούσε να τρέχει. Να παλεύει. Να υπηρετεί τη φανέλα.
Κι όταν χρόνια αργότερα γυρίζουμε πίσω στις μεγάλες ομάδες και στους πρωταθλητές εκείνης της εποχής, ανάμεσα στα ονόματα θα υπάρχει πάντα μια θέση και για τον Χριστάκη Χριστοφή. Τον δικό μας «Παπύρα» έναν εργάτη του γηπέδου, έναν αθόρυβο μα πολύτιμο πρωταγωνιστή μιας χρυσής εποχής.
Γιατί κάποιες φανέλες δεν τις βαραίνουν τα στατιστικά. Τις βαραίνει η αγάπη με την οποία φορέθηκαν. Και ο «Παπύρας» τη φανέλα του Απόλλωνα την τίμησε μέχρι την τελευταία του σταγόνα ιδρώτα.
