Ο αμυντικός μηχανισμός του Απόλλωνα εκείνης της χρυσής πενταετίας ήταν πραγματικά…Ε-Κ-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο-Σ!
Ακόμα κι αν κατάφερνες να περάσεις από τις… Συμπληγάδες Πέτρες που άκουγαν στα ονόματα Μάριος Χαραλάμπους και Πάμπος Χριστοφή, το έργο σου κάθε άλλο παρά είχε τελειώσει…
Γιατί αμέσως μετά σε περίμενε ο Δημήτρης Ιωάννου. Και με τον Δημήτρη δεν υπήρχαν πολλές επιλογές. Έπρεπε να είχες μαζί σου… άδεια κυκλοφορίας, διαβατήριο και λίγη τύχη!
Αν, για χάρη και μόνο της ποδοσφαιρικής συζήτησης, κατάφερνες να ξεφύγεις κι από εκείνον, τότε μπροστά σου ορθωνόταν ο εγκέφαλος, ο αιώνιος αρχηγός, ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν χρειαζόταν να κάνει τάκλιν για να σου χαλάσει το σχέδιο. Έφτανε να είχε ήδη καταλάβει πού θα πήγαινε η μπάλα πριν καν το καταλάβεις εσύ!
Κι αν, με κάποιον τρόπο που ακόμη ψάχνουμε να εξηγήσουμε, κατάφερνες να ξεφύγεις κι από τον αιώνιο αρχηγό, τότε ερχόταν το τελευταίο εμπόδιο. Ο Μιχάλης Χριστοφή. Ο αίλουρος. Ο τελευταίος φύλακας πριν από την… πολυπόθητη εστία που κατέβαζε ρολά!
Και αν το καλοσκεφτείς, για να φτάσει κάποιος απέναντι στον τερματοφύλακα του Απόλλωνα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, χρειαζόταν πρώτα να περάσει από Συμπληγάδες, να επιβιώσει από… δαγκώματα, να ξεγελάσει έναν εγκέφαλο και στο τέλος να ξεφύγει από έναν αίλουρο!
Μια άμυνα με προσωπικότητα, χαρακτήρες και ποδοσφαιριστές που ήξεραν πολύ καλά πως η δική τους δουλειά ήταν μία να κάνουν τη ζωή του αντίπαλου επιθετικού… κόλαση!
Και το έκαναν με τρόπο που σήμερα, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθεί να μας κάνει να χαμογελάμε και να λέμε: «Από που να περάσεις, ρε φίλε; Από πού;»
