Υπήρξαν εποχές που ο Απόλλωνας παρουσίασε ομάδες σχεδόν μυθικές, σύνολα που έμοιαζαν βγαλμένα από άλλη διάσταση. Ομάδες που έπαιζαν επιθετικό ποδόσφαιρο τόσο αδίστακτο, τόσο ακατάπαυστο, που γκρέμιζε κάθε έννοια ισορροπίας στο πρωτάθλημα.
Έφταναν τα 90 γκολ, σκόρπιζαν 4άρες στον ΑΠΟΕΛ εντός και εκτός, μοίραζαν 5άρες σε ΑΕΛ, Σαλαμίνα και Ολυμπιακό, έριχναν 6 τεμάχια έτσι για πλάκα στην Πάφο και 3άρες στην Ομόνοια. Ήταν ομάδες που δεν κέρδιζαν απλώς, κυριαρχούσαν, έπαιζαν το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα, με ρυθμό, φαντασία και μια ορμή που δεν χωρούσε σε στατιστικά.
Κι όμως, αυτά τα σύνολα, όπως η ομάδα του 2017/18 που κάθε ουδέτερος παραδεχόταν ότι άξιζαν την κορυφή δεν πήραν το πρωτάθλημα. Όχι γιατί υστερούσαν. Όχι γιατί λύγισαν αγωνιστικά. Αλλά γιατί κάποιοι άλλοι αποφάσιζαν διαφορετικά, σε εποχές όπου «καθαρό» μάτι… δεν υπήρχε, και ούτε VAR δεν υπήρχε για να προστατέψει το δίκαιο και το προφανές ενώ την ίδια ώρα, κάποιες άλλες ομάδες τα έκαναν πλακάκια μεταξύ τους για ίδιο όφελος, χτίζοντας τίτλους πάνω σε προσυνεννοήσεις, φιλίες, συμφέροντα και «βολικές» συμπτώσεις.
Η ιστορία του Απόλλωνα είναι γεμάτη από τέτοιες ομάδες-διαμαντάκια, που άφησαν πίσω τους θρύλο, γκολ, φαντασία, παραστάσεις και υπεροχή, αλλά όχι τον τίτλο που θα έπρεπε να συνοδεύει τα κατορθώματά τους.
Κι αυτός ο πόνος, αυτή η αδικία, έγινε τελικά κομμάτι της ταυτότητας ενός συλλόγου που έμαθε να παλεύει κόντρα σε όλα.
