Κατάμεστη δυτική μιας άλλης εποχής… Μια εποχή με ένα Τσίρειο χωρίς καθίσματα με μια κερκίδα όχι απλά γεμάτη αλλά φίσκα στην κυριολεξία!
Πρόσωπα κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, σπιλακωμένοι σαν σαρδέλλες, παραμερίζοντας κάθε κοινωνική υποχρέωση εκεί παρόν για να δουν τον θρύλο τους!
Μια εξέδρα που δεν πήγαινε απλώς στο γήπεδο, αλλά κατέβαινε για να θυμίσει ποια είναι. Φωνές που έβγαιναν από τα σωθικά, τραγούδια που δονούσαν το τσιμέντο, παλμός που περνούσε από σειρά σε σειρά. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν τις έβλεπες τις ένιωθες.
Και ναι… «δεν έπεφτε καρφίτσα» γιατί κάθε εκατοστό ανήκε σε κάποιον που πίστευε, που πορωνόταν, που ζούσε γι’ αυτή τη κυανόλευκη φανέλα.
Μια εικόνα βγαλμένη από χρόνια που η κερκίδα έπαιζε μπάλα, που έσπρωχνε την ομάδα με ψυχή και τρέλα.
Η δυτική δεν ήταν απλώς γεμάτη ήταν δήλωση παρουσίας, υπενθύμιση ιστορίας και υπόσχεση για τη συνέχεια. 💙🤍
