Μια φωτογραφία, χίλιες ιστορίες από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, που δεν δείχνει απλώς ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα αποτυπώνει κάτι πολύ πιο σπάνιο, το δέσιμο, την αθωότητα, τη γνήσια ποδοσφαιρική ψυχή μιας άλλης εποχής.
Εκείνα τα χρόνια, ο Απόλλωνας δεν ήταν απλώς μια ομάδα. Ήταν παρέα. Ήταν οικογένεια. Ήταν άνθρωποι που ιδρώναν μαζί στο γήπεδο, γελούσαν μαζί έξω από αυτό και στέκονταν δίπλα-δίπλα στις κερκίδες, όταν δεν αγωνιζόταν η ίδια τους η ομάδα.
Η εικόνα ποδοσφαιριστών να παρακολουθούν αγώνα στο Τσίρειο, ανάμεσα σε απλούς φιλάθλους, ακόμα και οπαδούς άλλων ομάδων, φαντάζει σήμερα σχεδόν ουτοπική. Τότε όμως ήταν η πιο φυσιολογική σκηνή του κόσμου.
Δεν υπήρχαν «στρατόπεδα» στις εξέδρες, δεν υπήρχε η σημερινή απόσταση ανάμεσα στον παίκτη και τον οπαδό. Υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο. Ο αυθορμητισμός. Το πείραγμα. Το χειροκρότημα στον αντίπαλο. Μια εποχή όπου η φανέλα ήταν βαριά, αλλά η καρδιά ελαφριά.
Αυτή ήταν η μαγεία του παλιού Απόλλωνα. Η ομάδα δεν αποκοβόταν από τον κόσμο της. Ήταν κομμάτι του. Οι παίκτες σύχναζαν στα ίδια καφενεία, περπατούσαν στους ίδιους δρόμους, μοιράζονταν τις ίδιες αγωνίες με τους οπαδούς. Το έμβλημα δεν τους έκανε απρόσιτους τους ένωνε ακόμη περισσότερο με την κοινωνία που εκπροσωπούσαν.
Και ίσως γι’ αυτό εκείνη η γενιά ποδοσφαιριστών έμεινε χαραγμένη τόσο βαθιά στη μνήμη του κόσμου. Γιατί ήταν ποδοσφαιριστές που πρώτα ήταν άνθρωποι της διπλανής πόρτας και μετά αθλητές.
Σήμερα, τέτοιες εικόνες προκαλούν ένα γλυκό σφίξιμο στο στήθος. Νοσταλγία για μια εποχή πιο αγνή, πιο αυθόρμητη, πιο αληθινή. Μια εποχή που το ποδόσφαιρο δεν ήταν βιομηχανία, αλλά τρόπος ζωής.
Νοσταλγικά χρόνια. Αληθινά χρόνια. Κυανόλευκα χρόνια που δεν ξεθωριάζουν ποτέ.
Και τώρα η σκυτάλη περνά σε εσάς.
Ποια πρόσωπα αναγνωρίζετε σε αυτή τη φωτογραφία; Ποιοι ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα βρίσκονται στις εξέδρες; Ποιοι παλιοί οπαδοί βρίσκονται δίπλα τους;
