Δεν χρειαζόταν πολλά αγγίγματα, ούτε ατελείωτο χώρο για να δημιουργήσει. Δεν είχε ανάγκη από πέντε ευκαιρίες για να σκοράρει. Χρειαζόταν μόνο μία στιγμή. Μισό δευτερόλεπτο αδράνειας του αμυντικού. Και τότε χτυπούσε.
Με ένα άγγιγμα. Με ένα στιγμιαίο τελείωμα. Με εκείνη τη σπάνια αίσθηση του σέντερ φορ που γεννιέται και δεν διδάσκεται και η μπάλα κατέληγε στα δίχτυα.
Ο Μίλιαν Μρτάκοβιτς ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του επιθετικού που δεν ζούσε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να τιμωρήσει. Που μπορούσε να περάσει απαρατήρητος για ογδόντα εννέα λεπτά, μόνο και μόνο για να γράψει ιστορία στο ενενηκοστό.
Αν παρατηρούσες προσεκτικά τις κινήσεις του μέσα στην περιοχή, καταλάβαινες πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Δεν έτρεχε περισσότερο από τους άλλους. Έτρεχε εξυπνότερα.
Διάβαζε τη φάση πριν αυτή εξελιχθεί. Προέβλεπε πού θα καταλήξει η μπάλα, έπαιρνε θέση ένα βήμα πριν από τον αμυντικό, ξεγλιστρούσε από την επιτήρηση και τελείωνε τη φάση με την απλότητα των μεγάλων εκτελεστών.
Έκανε το δύσκολο να μοιάζει εύκολο. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αρετή ενός πραγματικού σκόρερ.
Αχ βρε Μίλιαν…Βιάστηκες να φύγεις.
Αιωνία σου η μνήμη, Μίλιαν Μρτάκοβιτς.
