Δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί «ο τερματοφύλακας των τίτλων», αφού ήταν κάτω από τα δοκάρια στα δύο πρώτα πρωταθλήματα της ιστορίας της ομάδας μας, το 1990/91 και το 1993/94, ενώ πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1992. Και σαν να μην έφταναν αυτά, υπερασπίστηκε την εστία μας σε ακόμη δύο τελικούς Κυπέλλου, το 1993 και το 1995, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα σε μια από τις σημαντικότερες εποχές του συλλόγου.
Ο Μιχάλης Χριστοφή ήταν ένας τερματοφύλακας που διέθετε τρομερά ρεφλέξ, εκπληκτική ικανότητα στο ένας εναντίον ενός και μοναδική αίσθηση του χώρου. Διάβαζε τις φάσεις πριν ακόμη εξελιχθούν, αντιλαμβανόταν τις προθέσεις του αντιπάλου και αντιδρούσε με ταχύτητα που πολλές φορές έμοιαζε ενστικτώδης.
Ψύχραιμος, πειθαρχημένος και απόλυτα προσηλωμένος στον στόχο, είχε εκείνη τη σπάνια ιδιότητα που χαρακτηρίζει τους μεγάλους τερματοφύλακες: να κάνει την άμυνα να αισθάνεται ασφαλής. Είχε έντονη παρουσία μέσα στην περιοχή του, καθοδηγούσε με αποφασιστικότητα τους αμυντικούς του και παρέμενε σταθερός ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές ενός αγώνα.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του. Δεν ήταν απλώς ένας καλός τερματοφύλακας. Ήταν ο άνθρωπος που βρέθηκε στην τελευταία γραμμή άμυνας όταν γράφονταν οι πρώτες μεγάλες σελίδες τίτλων στην ιστορία της ομάδας μας.
Δύο πρωταθλήματα. Ένα Κύπελλο. Δύο ακόμη τελικοί. Μια ολόκληρη εποχή.
Ο Μιχάλης Χριστοφή υπήρξε κάτι περισσότερο από φύλακας της εστίας.
Υπήρξε ένας από τους φύλακες της ιστορίας μας.
