Ήταν από εκείνους τους επιθετικούς που δεν χρειαζόταν να τους ψάξεις μέσα στο γήπεδο. Τον έβλεπες. Τον ένιωθες. Τον φοβόσουν.
Ο Βίκτορ Ζουμπάρεφ ήταν ένα πραγματικό θωρηκτό. Ένα άρμα μάχης μέσα στην αντίπαλη περιοχή, με τρομερό εκτόπισμα, δύναμη και παρουσία που ανάγκαζε κάθε άμυνα να προσαρμοστεί πάνω του.
Δύο χρόνια φόρεσε τη κυανόλευκη φανέλα και πρόλαβε να αφήσει πίσω του 31 συνολικά γκολ. Όμως υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν μετριούνται μόνο με αριθμούς.
Μετριούνται με στιγμές. Και ο «Ζούμπα» είχε τη δική του στιγμή. 12 Μαΐου 2001. ΓΣΠ. Τελικός Κυπέλλου. Απόλλων – Νέα Σαλαμίνα.
Ο Απόλλωνας είχε ταξιδέψει στη Λευκωσία με έναν και μόνο στόχο να επιστρέψει στη Λεμεσό με το τρόπαιο. Χιλιάδες Απολλωνίστες είχαν μετατρέψει το ΓΣΠ σε ένα λευκό τσουνάμι.
Το παιχνίδι έφτασε στο 66ο λεπτό. Ο Γιαννάκης Ποντικός έστειλε την μπάλα στο δεύτερο δοκάρι. Και εκεί ήταν ο Ζουμπάρεφ. Ο υψηλόσωμος Καζάκος σηκώθηκε στον αέρα και με μια δυνατή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. 1-0. Το μοναδικό γκολ του τελικού. Το γκολ που έβαλε το Κύπελλο στο λεωφορείο για τη Λεμεσό.
Το γκολ που χάρισε στον Απόλλωνα το πέμπτο Κύπελλο της ιστορίας του, μετά από εννέα χρόνια αναμονής και τρεις χαμένους τελικούς.
Εκείνο το βράδυ ο Ζουμπάρεφ έγινε η υπογραφή μιας ολόκληρης εποχής. Γιατί κάποια γκολ τα πανηγυρίζεις. Κάποια άλλα τα θυμάσαι. Και υπάρχουν κι εκείνα που γίνονται ιστορία.
Για πάντα ο άνθρωπος που πήρε το πέμπτο Κύπελλο και το έβαλε στις αποσκευές του Απόλλωνα.
Αιωνία του η μνήμη!
