Το καλοκαίρι του 2004, στον Απόλλωνα φυσούσε αέρας αισιοδοξίας. Η τότε διοίκηση του Φίλιου Δρουσιώτη αποφάσισε να εμπιστευτεί την τεχνική ηγεσία στον Αναστάσιο Παπαδόπουλο, γνωστό σε όλους ως «Σούλη».
Κατά την παρουσίασή του, με αυτοπεποίθηση που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο φιλόδοξοι προπονητές, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα: ήρθε στον Απόλλωνα για να κατακτήσει το πρωτάθλημα!
Οι προσδοκίες, λοιπόν, ήταν στα ύψη. Η ομάδα θα διεκδικούσε τον τίτλο, ο Σούλης θα έγραφε τη δική του σελίδα στην ιστορία του συλλόγου και οι φίλοι του Απόλλωνα περίμεναν να δουν μια ομάδα έτοιμη να πρωταγωνιστήσει.
Η πρεμιέρα, μάλιστα, έδειξε ότι… κάτι μπορεί να γίνει. Ο Απόλλωνας επικράτησε δύσκολα εντός έδρας του Ολυμπιακού με 1-0 και πήρε τους πρώτους του τρεις βαθμούς. Όχι ακριβώς με ποδόσφαιρο που θα έγραφε ιστορία, αλλά ποιος νοιαζόταν; Το σημαντικό ήταν η νίκη.
Και κάπου εκεί, πριν καλά-καλά προλάβουν οι φίλαθλοι να αρχίσουν τους υπολογισμούς για το πρωτάθλημα, ήρθε η δεύτερη αγωνιστική.
26 Σεπτεμβρίου 2004. ΓΣΖ. Αλκή – Απόλλων. Και το κοντέρ… σταμάτησε στο 6-1! Ναι, έξι. Όχι 2-1, για να πεις «εντάξει, κακή μέρα». Όχι 3-1, για να πεις «έπεσε η ομάδα μαχόμενη». Έξι.
Η Αλκή μετέτρεψε το παιχνίδι σε εφιάλτη και ο Απόλλωνας βρέθηκε από τις μεγάλες προσδοκίες της κατάκτησης του τίτλου να ψάχνει… πού πήγε το γήπεδο και ποιος θα μαζέψει τα κομμάτια.
Την αμέσως επόμενη ημέρα, ο Σούλης υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία έγινε αποδεκτή από τη διοίκηση.
Έτσι, ο άνθρωπος που μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα είχε παρουσιαστεί με στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αποχώρησε έχοντας προλάβει να καθίσει στον πάγκο του Απόλλωνα μόλις δύο αγωνιστικές.
Μια από τις συντομότερες προπονητικές θητείες στην ιστορία της ομάδας. Αν μη τι άλλο, ο Σούλης απέδειξε ότι δεν χρειάζονται μήνες για να αφήσεις το στίγμα σου σε έναν σύλλογο. Μπορείς να το κάνεις σε δύο αγωνιστικές και μάλιστα με τρόπο που να σε θυμούνται για πάντα όχι όμως με θετικό τρόπο!
Από το «ήρθα να πάρουμε το πρωτάθλημα» στο «υπέβαλα την παραίτησή μου», με ενδιάμεσο σταθμό το ιστορικό 6-1. Μια θητεία σύντομη, αλλά… αξέχαστη.
Γιατί στον Απόλλωνα, όπως και στο ποδόσφαιρο γενικότερα, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Μπορεί τη μία Κυριακή να πανηγυρίζεις τη νίκη και να κάνεις όνειρα για τίτλους και την επόμενη να μετράς… τα γκολ της Αλκής!
Και κάπως έτσι, ο Αναστάσιος «Σούλης» Παπαδόπουλος πέρασε από τον πάγκο του Απόλλωνα σαν… κομήτης. Εμφανίστηκε με μεγάλες φιλοδοξίες, πρόλαβε να πανηγυρίσει μία νίκη, γνώρισε ένα από τα πιο βαριά χαστούκια στην ιστορία της ομάδας και, πριν καλά-καλά προλάβει να μάθει όλους τους δρόμους της Λεμεσού, αποχαιρέτησε.
Το «ήρθα για να κατακτήσω το πρωτάθλημα» έμεινε τελικά ως μια από τις πιο σύντομες ποδοσφαιρικές δηλώσεις… με ημερομηνία λήξης!
Δύο αγωνιστικές, έξι γκολ παθητικό στο δεύτερο παιχνίδι και μια παραίτηση την επόμενη μέρα. Αν η προπονητική θητεία μετριόταν σε χιλιόμετρα, ο Σούλης δεν θα προλάβαινε ούτε να… βάλει μπρος τη μηχανή!
Μπορεί να μην πρόλαβε να οδηγήσει τον Απόλλωνα στον τίτλο, κατάφερε όμως κάτι εξίσου δύσκολο να αφήσει το όνομά του στην ιστορία του συλλόγου μέσα σε χρόνο-ρεκόρ.
Γιατί στο ποδόσφαιρο, τελικά, δεν έχει πάντα σημασία πόσο μένεις. Σημασία έχει τι προλαβαίνεις να αφήσεις πίσω σου.
Και ο Σούλης, χωρίς αμφιβολία, άφησε πίσω του… μια ιστορία που 22 χρόνια μετά ακόμα θυμόμαστε με πίκρα και πόνο!
