Αν σε ρωτήσουν πότε κάποιοι που δεν τον έζησαν ήταν όντως τόσο καλός ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης; Η απάντηση δεν θέλει ανάλυση, ούτε στατιστικές, ούτε πίνακες. Θέλει μόνο μια φράση: «Μόνο αν τον έβλεπες, θα καταλάβαινες.»
Γιατί ο Γιαγκουδάκης δεν ήταν παίκτης θέσης. Ήταν παίκτης ρόλων μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο που έκοβε φάσεις σαν καθαρόαιμο 6άρι, έβγαινε πρώτος στη μπάλα, έσβηνε κινδύνους πριν γεννηθούν. Και μετά, χωρίς καν να ζητήσει άδεια από κανέναν, ξαφνικά τον έβλεπες να κουβαλάει μπάλα, να σπάει γραμμές, να φτιάχνει παιχνίδι λες και είχε γεννηθεί καθαρόαιμο 10άρι.
Ηγετικός σαν να κουβαλούσε το περιβραχιόνιο από τα αποδυτήρια. Έδειχνε με το σώμα, όχι με τα λόγια. Πάσα κάθετη από το πουθενά, κίνηση που άνοιγε χώρο εκεί που δεν υπήρχε χώρος. Και μέσα σε όλα αυτά, είχε και το ένστικτο του εκτελεστή.
Και το πιο παράδοξο απ’ όλα; Έτρεχε σαν να μην υπάρχει αύριο. Χιλιόμετρα αμέτρητα, δυνάμεις ανεξάντλητες, ένταση ασταμάτητη, παρότι κάπνιζε σαν φουγάρο. Στο γήπεδο όμως δεν μύριζε καπνό. Μύριζε επιρροή.
Γιατί ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης δεν αξιολογείται σε θέση. Αξιολογείται σε επίδραση. Και η επίδρασή του ήταν απλή, όπου περνούσε, το παιχνίδι δεν συνέχιζε όπως πριν ξαναγραφόταν και άλλαζε η ίδια η ροή του αγώνα.
