Το ημερολόγιο έγραφε 23 Οκτωβρίου 1991. Ήταν η εποχή που το Κύπελλο Πρωταθλητριών ζούσε τις τελευταίες του στιγμές πριν δώσει τη θέση του στη σύγχρονη εκδοχή του το γνωστό σε όλους μας Champions League.
Εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ, ο Απόλλωνας Λεμεσού ετοιμαζόταν για το δυσκολότερο, ευρωπαϊκό του ταξίδι έως τότε κόντρα στον μεγάλο Ερυθρό Αστέρα, τον πρωταθλητή Ευρώπης.
Μόνο που το παιχνίδι δεν θα γινόταν στο Μαρακανά του Βελιγραδίου, το επιβλητικό στάδιο που έμοιαζε με ναό του ποδοσφαίρου. Οι σκιές του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου είχαν ήδη καλύψει τα Βαλκάνια και το γήπεδο είχε πάψει να είναι χώρος ποδοσφαίρου. Είχε γίνει σύμβολο μιας πατρίδας που διαλυόταν.
Έτσι, η αναμέτρηση μεταφέρθηκε λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στο Τσέγκεντ της Ουγγαρίας, σχεδόν πάνω στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία. Ένα ταπεινό γήπεδο, μέσα στο κρύο, την ομίχλη και το φορτισμένο κλίμα της εποχής.
Κι όμως, ο Απόλλωνας ήταν εκεί. Και μαζί του, αρκετοί αφοσιωμένοι οπαδοί, που δεν υπολόγισαν ούτε χιλιόμετρα, ούτε κρύο, ούτε τις σκιές του πολέμου.
Πήραν τη θέση τους στις κερκίδες εκείνης της παγωμένης νύχτας, για να δουν την ομάδα τους να κοντράρεται με τους πρωταθλητές Ευρώπης. Ναι, με τον Ερυθρό Αστέρα που λίγους μήνες νωρίτερα είχε κατακτήσει το ευρωπαϊκό στέμμα, επικρατώντας της ανίκητης τότε Μαρσέιγ.
Πατήστε την εικόνα και πάρτε την ΠΡΟΣΦΟΡΑ!
